لاپاراسکوپی چیست؟

لاپاراسکوپی ، روش استاندارد طلایی جهت تشخیص EP است . هر چند که تشخیص EP در 4-3 درصد بیماران دارای EP بسیار کوچک ، از نظر دور می ماند . چسبندگی های لگنی یا آسیب های قبلی لوله ، ممکن است ارزیابی لوله را دشوار سازند ، نتایج مثبت کاذب زمانی دیده می شوند که اتساع یا تغییر رنگ لوله به اشتباه به عنوان EPتفسیر شود.

الگوریتم تشخیصی جراحی لاپاراسکوپی 

علائم موجود و یافته های فیزیکی در بیمار دچار EP پاره نشده ، مشابه افراد دارای بارداری طبیعی داخل رحمی می باشد . اخذ تاریخچه ، بررسی ریسک فاکتورها و معاینه فیزیکی ، گام های اولیه در روند بررسی EP های مشکوک هستند .

بیماران دارای وضعیت همودینامیک ناپایدار ، باید بلافاصله تحت عمل جراحی قرار گیرند . بیماران فاقد علامت دارای وضعیت پایدار را می توان به صورت سرپایی بررسی نمود . فواید اثبات EP بدون انجام لاپاراسکوپی ، عبارتند از : اجتناب از خطرات بیهوشی و جراحی لاپاراسکوپی و مطرح شدن درمان طبی به عنوان یک گزینه درمانی.

در مورد جراحی لابیاپلاستی بیشتر بدانید.

کاربرد لاپاراسکوپی

برای تشخیص EP بدون انجام لاپاراسکوپی ، می توان از الگوریتمی غربالی استفاده کرد که در آن از تاریخچه و معاینه فیزیکی ، سنجش سریال hCG ، اندازه گیری پروژسترون سرم ، سونوگرافی واژینال و D&C استفاده می شود .

در صورت در دسترس بودن به موقع سونوگرافی واژینال و اندازه گیری hcg ، غربالگری پروژسترون سرم ضروری نخواهد بود .

سنجش سریال hCG ( جهت بررسی قابل حیات بودن بارداری ) با یافته های سونوگرافی واژینال همخوانی دارد و بعد ار انجام ساکشن کورتاژ بطور سریال انجام می گیرد.

پس از ارزیابی اولیه باید در عرض 48-24 ساعت ، سطح hCG مجددا اندازه گیری شود. در این زمان ، اغلب سونوگرافی واژینال تکرار می شود تا یافته های آن با نتیجه دو بار سنجش hCG تطبیق داده شود . در این الگوریتم ، سونوگرافی واژینال به صورت زیر مورد استفاده واقع می شود :

1. شناسایی ساک حاملگی داخل رحمی یا وجود بارداری در داخل رحم ، به طور موثری وجود بارداری خارج رحمی را رد می کند . چنانچه میزان صعودی hCG بیش از 2000 mlu/ml باشد و ساک حاملگی داخل رحمی شناسایی نشود ، باید تشخیص EPمدنظر قرار گیرد و بدون انجام بررسی های دیگر ، اقدام به درمان نمود .
2. وجود فعالیت قلبی در آدنکس ها ، قطعا تشخیص EP را تایید می کند .
3. توده های لوله ای با اندازه 1cm را می توان شناسایی و مشخصات آنها را تعیین نمود . توده های بزرگتر از 3/5 cm همراه با فعالیت قلبی و نیز توده های بزرگتر از 4 cm فاقد فعالیت قلبی را نباید با روش طبی درمان کرد .

ساکشن کورتاژ جهت افتراق بارداری داخل رحمی غیرقابل حیات از بارداری های نابجا ( افزایش کمتر از 50 درصد در میزان hCG طی 48 ساعت غلظت hCG کنتر از 2000 miu/ml و یافته های نامشخص در سونوگرافی ) مورد استفاده قرار می گیرند .

انجام این پروسیجر از کاربرد غیرضروری متوتروکسات در بیماران دارای بارداری داخل رحمی غیرطبیعی که تنها با تخلیه رحم شناسایی می شود ، جلوگیری می کند یک مشکل بالقوه غیر محتمل ساکشن کورتاز ، عدم تشخیص بارداری داخل رحمی غیرقابل حیات در مراحل ابتدایی یا عدم تشخیص بارداری های توام داخل رحمی و خارج رحمی است .